နေမာ ဝိဘဇၨဝါဒိေနာ အနႏၲ ဇိနႆ

ဓမၼစၾကာ ျမန္မာျပန္

ဓမၼစၾကာ ျမန္မာျပန္

ဓမၼစၾကာအမြမ္း

ဘိကၡဴနံ ပၪၥ၀ဂၢီနံ၊ ဣသိပတန နာမေက။

မိဂဒါေယ ဓမၼ၀ရံ၊ ယံ တံ နိဗၺာနပါပကံ။

သဟမၸတိ နာမေကန၊ မဟာျဗေဟၼန ယာစိတံ။

စတုသစၥံပကာေသေႏၲာ၊ ေလာကနာေထာ အေဒသယိ။

နႏၵိတံ သဗၺေဒေ၀ဟိ၊ သဗၺသမၸတၱိသာဓကံ။

သဗၺေလာကဟိ တတၳာယ၊ ဓမၼစကၠံ ဘဏာမေဟ။

ဓမၼစၾကာနိဒါန္း

ဧ၀ံ ေမ သုတံ – ဧကံ သမယံ ဘဂ၀ါ ဗာရာဏသိယံ ၀ိဟရတိ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ။ တၾတ ေခါ ဘဂ၀ါ ပၪၥ၀ဂၢိေယ ဘိကၡဴ အာမေႏၲသိ –

ကၽြႏု္ပ္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္။ အခါတစ္ပါးတြင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဗာရာဏသီျပည္ ‘ဣသိပတန’ အမည္ရေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ၌ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူသည္။ ထိုအခါတြင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပၪၥ၀ဂၢီရဟန္းတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္။

(၁) အစြန္းတရားႏွစ္ပါး၏ အလယ္အလတ္ျဖစ္ေသာ မဇၩိမပဋိပဒါအက်င့္

ေဒြ ေမ, ဘိကၡေ၀, အႏၲာ ပဗၺဇိေတန န ေသ၀ိတဗၺာ။ ကတေမ ေဒြ?

(၁) ေယာ စာယံ ကာေမသု ကာမသုခလႅိကာႏုေယာေဂါ ဟီေနာ ဂေမၼာ ေပါထုဇၨနိေကာ အနရိေယာ အနတၳသံဟိေတာ၊

(၂) ေယာ စာယံ အတၱကိလမထာႏုေယာေဂါ ဒုေကၡာ အနရိေယာ အနတၳသံဟိေတာ။

ရဟန္းတို႔… အိမ္ယာစြန္႔ခြာ ရဟန္းျပဳလာသူတို႔ မမွီ၀ဲအပ္ေသာ အစြန္းတရား ႏွစ္ပါးရွိ၏။ အဘယ္ ႏွစ္ပါးတို႔နည္း။

(၁) ယုတ္ညံ့၍ အိမ္ယာထူေထာင္သူ လူမ်ားစုတို႔၏ အေလ့အက်င့္သာျဖစ္ေသာ,ျမတ္ေသာအက်င့္မဟုတ္ေသာ, အက်ိဳးမရွိေသာ ‘ကာမခ်မ္းသာကိုလိုက္စားျခင္း’ (ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ)

(၂) ကိုယ္စိတ္ဆင္းရဲျခင္းကိုျဖစ္ေစတတ္ေသာ, ျမတ္ေသာအက်င့္မဟုတ္ေသာ, အက်ိဳးမရွိေသာ ‘မိမိကိုမိမိ ပင္ပန္းဆင္းရဲေအာင္အားထုတ္ျခင္း’ (အတၱကိလမထာႏုေယာဂ) ႏွစ္ပါးတို႔တည္း။

ဧေတ ေခါ, ဘိကၡေ၀, ဥေဘာ အေႏၲ အႏုပဂမၼ မဇၩိမာ ပဋိပဒါ တထာဂေတန အဘိသမၺဳဒၶါ, စကၡဳကရဏီ ဉာဏကရဏီ ဥပသမာယ အဘိညာယ သေမၺာဓာယ နိဗၺာနာယ သံ၀တၱတိ။

ကတမာ စ သာ, ဘိကၡေ၀, မဇၩိမာ ပဋိပဒါ တထာဂေတန အဘိသမၺဳဒၶါ, စကၡဳကရဏီ ဉာဏကရဏီ ဥပသမာယ အဘိညာယ သေမၺာဓာယ နိဗၺာနာယ သံ၀တၱတိ? အယေမ၀ အရိေယာ အ႒ဂႋေကာ မေဂၢါ။ ေသယ်ထိဒံ –

သမၼာဒိ႒ိ သမၼာသကၤေပၸါ သမၼာ၀ါစာ သမၼာကမၼေႏၲာ သမၼာအာဇီေ၀ါ သမၼာ၀ါယာေမာ သမၼာသတိ သမၼာသမာဓိ။

အယံ ေခါ သာ, ဘိကၡေ၀, မဇၩိမာ ပဋိပဒါ တထာဂေတန အဘိသမၺဳဒၶါ, စကၡဳကရဏီ ဉာဏကရဏီ ဥပသမာယ အဘိညာယ သေမၺာဓာယ နိဗၺာနာယ သံ၀တၱတိ။

ရဟန္းတို႔ …တထာဂတ (ျမတ္စြာဘုရား)သည္ ဤအစြန္းတရားႏွစ္ပါးအား မကပ္ေရာက္ပဲ အလယ္အလတ္အက်င့္ (မဇၩိမ ပဋိပဒါ) ကို ထိုးထြင္း၍ သိေတာ္မူအပ္ၿပီ။ ထို မဇၩိမပဋိပဒါ အက်င့္သည္ ပညာမ်က္စိကိုျဖစ္ေစ၏။ အသိဉာဏ္ကိုျဖစ္ေစ၏။ ကိေလသာကို ၿငိမ္းေစ၏။ (သစၥာေလးပါးကို) ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ ထိုးထြင္းသိေစ၏။ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳေစ၏။

ထို  မဇၩိမပဋိပဒါ အက်င့္ကား အဘယ္နည္း။

(၁) သမၼာဒိ႒ိ (မွန္ေသာအျမင္)

(၂) သမၼာသကၤပၸ( မွန္ေသာအႀကံ)

(၃) သမၼာ၀ါစာ (မွန္ေသာစကား)

(၄) သမၼာကမၼႏၲ (မွန္ေသာအျပဳအမူ)

(၅) သမၼာအာဇီ၀ (မွန္ေသာအသက္ေမြးျခင္း)

(၆) သမၼာ၀ါယာမ (မွန္ေသာအားထုတ္ျခင္း)

(၇) သမၼာသတိ (မွန္ေသာေအာက္ေမ့ျခင္း)

(၈) သမၼာသမာဓိ (မွန္ေသာတည္ၾကည္ျခင္း) ဟူေသာ အဂၤါရွစ္ပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ အက်င့္လမ္း(မဂၢ) ျဖစ္သည္။

တထာဂတသည္ ဤ  မဇၩိမပဋိပဒါအက်င့္အား ထိုးထြင္း၍ သိေတာ္မူအပ္ၿပီ။

(၂) အရိယသစၥာေလးပါး

(၁) ဣဒံ ေခါ ပန, ဘိကၡေ၀, ဒုကၡံ အရိယသစၥံ။ ဇာတိပိ ဒုကၡာ, ဇရာပိ ဒုကၡာ, ဗ်ာဓိပိ ဒုေကၡာ, မရဏံပိ ဒုကၡံ, အပၸိေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ, ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ, ယံပိစၧံ န လဘတိ တံ ပိ ဒုကၡံ, သံခိေတၱန ပၪၥဳပါဒါနကၡႏၲာ ဒုကၡာ။

ရဟန္းတို႔… ဤကား ဒုကၡအရိယသစၥာ (ဆင္းရဲျခင္းဟူသည့္ အရိယာတို႔သိအပ္ေသာအမွန္တရား)တည္း။ ေမြးဖြားျခင္းဆင္းရဲ၊ အိုျခင္းဆင္းရဲ၊ နာျခင္းဆင္းရဲ၊ ေသျခင္းဆင္းရဲ၊ မခ်စ္မႏွစ္သက္သူ(သတၱ၀ါ, သခၤါရတရား) တို႔ႏွင့္ အတူေနရျခင္းဆင္းရဲ၊ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းရျခင္းဆင္းရဲ၊ အလိုရွိအပ္သည္ကို မရေသာဆင္းရဲ၊ အက်ဥ္းအားျဖင့္ ဥပါဒါန္၏ အာ႐ံုျဖစ္ေသာ ခႏၶာငါးပါး (ပၪၥဳပါဒါနကၡႏၶာ) တို႔ ျဖစ္သည္။

(၂) ဣဒံ ေခါ ပန, ဘိကၡေ၀, ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ။ ယာယံ တဏွာ ေပါေနာဗၻ၀ိကာ, နႏၵီရာဂ သဟဂတာ တၾတ တၾတာဘိနႏၵိနီ။ ေသယ်ထိဒံ – ကာမတဏွာ, ဘ၀တဏွာ, ၀ိဘ၀တဏွာ။

ရဟန္းတို႔…ဤကား ဒုကၡသမုဒယ အရိယသစၥာ (ဆင္းရဲျခင္း၏ ျဖစ္ေၾကာင္းဟူသည့္ အရိယာတို႔ သိအပ္ေသာ အမွန္တရား-သမုဒယသစၥာ) တည္း။ အၾကင္တဏွာသည္ ဘ၀သစ္ကို တဖန္ျဖစ္ေစတတ္၏။ ႏွစ္သက္တပ္မက္ျခင္းႏွင့္ တကြျဖစ္၍ ထိုထို (ကာမဂုဏ္အာ႐ံု,ဘ၀စသည္)တုိ႔ကို အလြန္ ႏွစ္သက္သာယာတတ္သည္။ ယင္းတဏွာတို႔ကား ကာမဂုဏ္အာ႐ံုတို႔၌ တပ္မက္ျခင္း (ကာမတဏွာ), ဘ၀ျဖစ္တည္မႈကို တပ္မက္ျခင္း (ဘ၀တဏွာ)၊ ဘ၀ကင္းျပတ္မႈကို တပ္မက္ျခင္း (၀ိဘ၀တဏွာ)တို႔ျဖစ္သည္။

(၃) ဣဒံ ေခါ ပန, ဘိကၡေ၀, ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ။ ေယာ တႆာေယ၀ တဏွာယ အေသသ၀ိရာဂနိေရာေဓာ စာေဂါ ပဋိနိႆေဂၢါ မုတၱိ အနာလေယာ။

ရဟန္းတို႔…ဤကား ဒုကၡနိေရာဓ အရိယသစၥာ (ဆင္းရဲခ်ဳပ္ျခင္းဟူသည့္ အရိယာတို႔ သိအပ္ေသာ အမွန္တရား- နိေရာဓသစၥာ) တည္း။ ထိုတဏွာ၏ အႂကြင္းမဲ့ တပ္ျခင္းကင္းရာ, ခ်ဳပ္ရာ, စြန္႔ရာ, တစ္ဖန္ျပန္၍ စြန႔္ရာ လြတ္ေျမာက္ရာ မကပ္ၿငိရာျဖစ္သည္။

(၄) ဣဒံ ေခါ ပန, ဘိကၡေ၀, ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ။ အယေမ၀ အရိေယာ အ႒ဂႋေကာ မေဂၢါ။ ေသယ်ထိဒံ- သမၼာဒိ႒ိ သမၼာသကၤေပၸါ သမၼာ၀ါစာ သမၼာကမၼေႏၲာ သမၼာအာဇီေ၀ါ သမၼာ၀ါယာေမာ သမၼာသတိ သမၼာသမာဓိ။

ရဟန္းတို႔…ဤကား ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥာ (ဆင္းရဲခ်ဳပ္ရာသို႔ ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္လမ္း ဟူသည့္ အရိယာတို႔ သိအပ္ေသာ အမွန္တရား- မဂၢသစၥာ) တည္း။ သမၼာဒိ႒ိ, သမၼာသကၤပၸ, သမၼာ၀ါစာ, သမၼာကမၼႏၲ, သမၼာအာဇီ၀, သမၼာ၀ါယမ, သမၼာသတိ, သမၼာသမာဓိ ဟူေသာအဂၤါရွစ္ပါးရွိေသာ အက်င့္လမ္း (အ႒ဂႋကမဂၢ) ျဖစ္သည္။

(၃) တိပရိ၀႗ေဒသနာ – သစၥာေလးပါးအား သစၥဉာဏ္, ကိစၥဉာဏ္, ကတဉာဏ္သံုးပါးျဖင့္ သိျခင္း

(၁) “ဣဒံ ဒုကၡံ အရိယသစၥ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ဤကား ဒုကၡအမွန္တရားတည္း” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (သစၥာဉာဏ္) ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၂) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ အရိယသစၥံ ပရိေညယ်” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ထို ဒုကၡအမွန္တရားအား ပိုင္းျခား၍ သိအပ္သည္” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကိစၥဉာဏ္)ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၃) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡံ အရိယသစၥံ ပရိညာတ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ထို ဒုကၡအမွန္တရားအား ပိုင္းျခား၍ သိၿပီ” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကတဉာဏ္) ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၄) “ဣဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ဤကား ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္တရားတည္း” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (သစၥာဉာဏ္)ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၅) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ ပဟာတဗၺ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ထို ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္တရားအား ပယ္အပ္သည္” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကိစၥဉာဏ္)ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၆) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡသမုဒယံ အရိယသစၥံ ပဟီန” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ထို ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္တရားအား ပယ္ၿပီးၿပီ” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကတဉာဏ္)ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၇) “ဣဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ဤကား ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ အမွန္တရားတည္း” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (သစၥာဉာဏ္) ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၈) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ သစၧိကာတဗၺ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ထို ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ အမွန္တရားအား မ်က္ေမွာက္ျပဳအပ္သည္” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကိစၥဉာဏ္)ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၉) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓံ အရိယသစၥံ သစၧိကတ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ထို ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ အမွန္တရားအား မ်က္ေမွာက္ျပဳၿပီးၿပီ” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကတဉာဏ္)ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၁၀) “ဣဒံ ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ဤကား ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ အမွန္တရားတည္း” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (သစၥာဉာဏ္) ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၁၁) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ ဘာေ၀တဗၺ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ဤကား ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ အမွန္တရားအား ပြားမ်ားအပ္သည္” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကိစၥဉာဏ္)ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၁၂) “တံ ေခါ ပနိဒံ ဒုကၡနိေရာဓဂါမိနီ ပဋိပဒါ အရိယသစၥံ ဘာ၀ိတ” ႏၲိေမ, ဘိကၡေ၀, ပုေဗၺ အနႏုႆုေတသု ဓေမၼသု စကၡံဳ ဥဒပါဒိ, ဉာဏံ ဥဒပါဒိ, ပညာ ဥဒပါဒိ, ၀ိဇၨာ ဥဒပါဒိ, အာေလာေကာ ဥဒပါဒိ။

ရဟန္းတို႔… “ဤကား ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ ေရာက္ေၾကာင္းအက်င့္ အမွန္တရားအား ပြားမ်ားၿပီးၿပီ” ဟု (ဘုရားမျဖစ္မီ) ေရွးယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရားတို႔၌ (ကတဉာဏ္) ပညာမ်က္စိသည္ျဖစ္၏။ အသိဉာဏ္သည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ျဖစ္၏။ ထိုးထြင္း၍ သိေသာ ၀ိဇၨာသည္ျဖစ္၏။ ဉာဏ္အလင္းေရာင္သည္ျဖစ္၏။

(၄) သစၥာေလးပါးကိုသိမွ ဘုရားအျဖစ္ကို ၀န္ခံျခင္း

ယာ၀ကီ၀ၪၥ ေမ, ဘိကၡေ၀, ဣေမသု စတူသု အရိယသေစၥသု ဧ၀ံ တိပရိ၀႗ံ ဒြါဒသကာရံ ယထာဘူတံ ဉာဏဒႆနံ န သု၀ိသုဒၶံ အေဟာသိ။ ေန၀ တာ၀ဟံ, ဘိကၡေ၀, သေဒ၀ေက ေလာေက သမာရေက သျဗဟၼေက သႆမဏျဗာဟၼဏိယာ ပဇာယ သေဒ၀မႏုႆာယ “အႏုတၱရံ သမၼာ သေမၺာဓႎ အဘိသမၺဳေဒၶါ” တိ ပစၥညာသႎ။

ရဟန္းတို႔… ဤအရိယသစၥာေလးပါး၌ (သစၥဉာဏ္, ကိစၥဉာဏ္, ကတဉာဏ္ဟု) သံုးပါးေသာအျပန္ (တိပရိ၀႗ံ),၁၂-ပါးေသာ အျခင္းအရာအားျဖင့္ ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာသိေသာ ဉာဏ္အျမင္ မစင္ၾကယ္ေသးသမွ်ကာလပတ္လံုး၊ ငါသည္ နတ္, မာရ္နတ္, ျဗဟၼာ ႏွင့္ သမဏ, ျဗာဟၼဏ, မင္းဟူေသာ နတ္လူေလာကတြင္ “အတုမရွိေသာ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရား” အျဖစ္ကို ၀န္မခံခဲ့ေခ်။

ယာေတာ စ ေခါ ေမ, ဘိကၡေ၀, ဣေမသု စတူသု အရိယသေစၥသု ဧ၀ံ တိပရိ၀႗ံ ဒြါဒသကာရံ ယထာဘူတံ ဉာဏဒႆနံ သု၀ိသုဒၶံ အေဟာသိ။ အထာဟံ ဘိကၡေ၀, သေဒ၀ေက ေလာေက သမာရေက သျဗဟၼေက သႆမဏျဗာဟၼဏိယာ ပဇာယ သေဒ၀မႏုႆာယ “အႏုတၱရံ သမၼာ သေမၺာဓႎ အဘိသမၺဳေဒၶါ” တိ ပစၥညာသႎ။

ရဟန္းတို႔… ဤအရိယသစၥာေလးပါး၌ (သစၥဉာဏ္, ကိစၥဉာဏ္, ကတဉာဏ္ဟု) သံုးပါးေသာအျပန္ (တိပရိ၀႗ံ), ၁၂-ပါးေသာ အျခင္းရာအားျဖင့္ ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာသိေသာ ဉာဏ္အျမင္ စင္ၾကယ္မွသာလွ်င္၊ (…) “အတုမရွိေသာ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရား” အျဖစ္ကို ၀န္ခံခဲ့သည္။

ဉာဏၪၥ ပန ေမ ဒႆနံ ဥဒပါဒိ “အကုပၸါ ေမ ၀ိမုတၱိ, အယမႏၲိမာ ဇာတိ, နတၳိဒါနိ ပုနဗၻေ၀ါ” တိ။

“ငါ၏ လြတ္ေျမာက္မႈသည္ မပ်က္စီးမဆံုး႐ႈံးႏိုင္ေတာ့။ ဤကား အဆံုးဘ၀တည္း။ ဘ၀တစ္ဖန္ျပန္၍ ျဖစ္ျခင္းမရွိၿပီ” ဟုသိျမင္ေသာ (ျပန္၍ ဆင္ျခင္သိေသာ ပစၥေ၀ကၡဏာ) ဉာဏ္သည္ျဖစ္ေပၚလာသည္။

ဣဒမေ၀ါ စ ဘဂ၀ါ အတၱမနာ ပၪၥ၀ဂၢိယာ ဘိကၡဴ ဘဂ၀ေတာ ဘာသိတံ အဘိနႏၵဳႏၲိ။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤစကားအား မိန္႔ေသာအခါ၊ ပၪၥ၀ဂၢီငါးပါးတို႔သည္ ႏွစ္လိုကုန္သည္ျဖစ္၍ ျမတ္စြာဘုရားေဟာေသာ တရားေတာ္အား ႏွစ္ၿခိဳက္၀မ္းေျမာက္ၾကကုန္၏။

(၅) အသွ်င္ေကာ႑ည ေသာတာပန္တည္ျခင္း

ဣမသၼႎ စ ပန ေ၀ယ်ာကရဏသၼႎ ဘညမာေန အာယသၼေတာ ေကာ႑ညႆ ၀ိရဇံ ၀ီတမလံ ဓမၼစကၡဳံ ဥဒပါဒိ “ယံ ကိၪၥိ သမုဒယဓမၼံ, သဗၺံ တံ နိေရာဓ ဓမၼ” ႏၲိ။

ဤသို႔ (ဂါထာမဖက္) စကားေျပ သက္သက္ျဖင့္ ေဟာၾကားအပ္ေသာအခါ၊ အသွ်င္ေကာ႑ညအား “ျဖစ္ျခင္းသေဘာရွိေသာ တရားအလံုးစံုတို႔သည္ ခ်ဳပ္ျခင္းသေဘာရွိကုန္သည္”ဟူေသာ ကိေလသာစင္ၾကယ္သည့္ (ေသာတာပတၱိမဂ္ေခၚ) တရားအျမင္သည္ ျဖစ္ေပၚ၍လာ၏။

(၆) နတ္ျဗဟၼာတို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္း

(၁) ပ၀တၱိေတ စ ပန ဘဂ၀တာ ဓမၼစေကၠ, ဘုမၼာ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

ဤသို႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ (သစၥာေလးခ်က္) တရားစက္ကို လည္ေစေသာ္ –

“ေလာကတြင္ သမဏ ျဗာဟၼဏ နတ္ မာရ္နတ္ ျဗဟၼာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မေဟာႏိုင္ေသာ အတုမရွိသည့္ ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဗာရာဏသီျပည္ ဣသိပတနမည္ေသာ မိဂဒါ၀ုန္ေတာ၌ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏”ဟု ဘုမၼစိုးနတ္တို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

(၂) ဘုမၼာနံ ေဒ၀ါနံ သဒၵံ သုတြာ, စတုမဟာရာဇိကာ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

ဘုမၼစိုးနတ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးသံကို ၾကားရေသာ္ “ေလာကတြင္ … ေဟာၾကားေတာ္မူ၏” ဟု စတုမဟာရာဇ္နတ္တို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

(၃) စတုမဟာရာဇိကာနံ ေဒ၀ါနံ သဒၵံ သုတြာ, တာ၀တႎသာ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

စတုမဟာရာဇ္နတ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးသံကို ၾကားရေသာ္ “ေလာကတြင္ … ေဟာၾကားေတာ္မူ၏” ဟု တာ၀တႎသာနတ္တို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

(၄) တာ၀တႎသာနံ ေဒ၀ါနံ သဒၵံ သုတြာ, ယာမာ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

တာ၀တႎသာနတ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးသံကို ၾကားရေသာ္ “ေလာကတြင္ … ေဟာၾကားေတာ္မူ၏” ဟု ယာမာနတ္တို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

(၅) ယာမာနံ ေဒ၀ါနံ သဒၵံ သုတြာ, တုသိတာ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

ယာမာနတ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးသံကို ၾကားရေသာ္ “ေလာကတြင္ … ေဟာၾကားေတာ္မူ၏” ဟု တုသိတာနတ္တို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

(၆) တုသိတာနံ ေဒ၀ါနံ သဒၵံ သုတြာ, နိမၼာနရတိ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

တုသိတာနတ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးသံကို ၾကားရေသာ္ “ေလာကတြင္ … ေဟာၾကားေတာ္မူ၏” ဟု နိမၼာနရတိနတ္တို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

(၇) နိမၼာနရတီနံ ေဒ၀ါနံ သဒၵံ သုတြာ, ပရနိမၼိတ၀သ၀တၱီ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

နိမၼာနရတိနတ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးသံကို ၾကားရေသာ္ “ေလာကတြင္ … ေဟာၾကားေတာ္မူ၏” ဟု ပရနိမၼိတ၀သ၀တၱီနတ္တို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

(၈) ပရနိမၼိတ၀သ၀တၱီနံ ေဒ၀ါနံ သဒၵံ သုတြာ, ျဗဟၼကာယိကာ ေဒ၀ါ သဒၵမႏုႆာေ၀သံု – “ဧတံ ဘဂ၀တာ ဗာရာဏသိယံ ဣသိပတေန မိဂဒါေယ အႏုတၱရံ ဓမၼစကၠံ ပ၀တၱိတံ အပၸဋိ၀တၱိယံ သမေဏန ၀ါ ျဗာဟၼေဏန ၀ါ ေဒေ၀န ၀ါ မာေရန ၀ါ ျဗဟၼဳနာ ၀ါ ေကနစိ ၀ါ ေလာကသၼႎ” တိ။

ပရနိမၼိတ၀သ၀တၱီနတ္တို႔ ေကာင္းခ်ီးေပးသံကို ၾကားရေသာ္ “ေလာကတြင္ … ေဟာၾကားေတာ္မူ၏” ဟု ျဗဟၼာတို႔သည္ အဆင့္ဆင့္ ေကာင္းခ်ီးေပး ေႂကြးေၾကာ္ၾကကုန္၏။

ဣတိဟ, ေတန ခေဏန, ေတန လေယန, ေတန မုဟုေတၱန ယာ၀ ျဗဟၼေလာကာ သေဒၵါ အဗၻဳဂစၧိ။ အယၪၥ ဒသသဟႆိ ေလာကဓာတု သံကမၸိ သမၸကမၸိ သမၸေ၀ဓိ။ အပၸမာေဏာ စ ဥဠာေရာ ၾသဘာေသာ ေလာေက ပါတု ရေဟာသိ အတိကၠမၼ ေဒ၀ါနံ ေဒ၀ါႏုညာ၀ႏၲိ။

ဤသို႔လွ်င္ ထိုအခ်ိန္ ထိုအခါ ထိုကာလ၌ ေကာင္းခ်ီးေပးသံတို႔သည္ျပန္႔ႏွံ႔တက္၏။ ဤတစ္ေသာင္းေသာ ေလာကဓာတ္သည္လည္း တုန္လႈပ္၏။ ျပင္းစြာ တုန္လႈပ္၏။ ထက္၀န္းက်င္ တုန္လႈပ္၏။ အတိုင္းအရွည္မရွိ ႀကီးမားေသာ အေရာင္အလင္းသည္လည္း နတ္တို႔၏ အာႏုေဘာ္ကို ေက်ာ္လြန္၍ ေလာက၌ ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာ၏။

(၇) အသွ်င္ေကာ႑ည ရွင္ရဟန္းျပဳျခင္း

အထ ေခါ ဘဂ၀ါ ဣမံ ဥဒါနံ ဥဒါေနသိ “အညာသိ ၀တ ေဘာ ေကာ႑ေညာ, အညာသိ ၀တ ေဘာ ေကာ႑ေညာ” တိ။ ဣတိ ဟိဒံ အာယသၼေတာ ေကာ႑ညႆ ‘အညာသိေကာ႑ေညာ’ ေတြ၀ နာမံ အေဟာသိ။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ “ရဟန္းတို႔ ေကာ႑ညသည္ (သစၥာေလးပါးတရားကို) သိေလၿပီတကား။ ရဟန္းတို႔ ေကာ႑ညသည္ (သစၥာေလးပါးတရားကို) သိေလၿပီတကား”ဟု ဥဒါန္းကို က်ဴးရင့္ေတာ္မူ၏။ ဤသို႔ က်ဴးရင့္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ အသွ်င္ေကာ႑ညအား “အညာသိေကာ႑ည” ဟူ၍သာလွ်င္ အမည္တြင္ေလ၏။

အထ ေခါ အာယသၼာ အညာသိေကာ႑ေညာ ဒိ႒ဓေမၼာ ပတၱဓေမၼာ ၀ိဒိတဓေမၼာ ပရိေယာဂါဠဓေမၼာ တိဏၰ၀ိစိကိေစၧာ ၀ိဂတကထံကေထာ ေ၀သာရဇၨပၸေတၱာ အပရပၸစၥေယာ သတၳဳသာသေန ဘဂ၀ႏၲံ ဧတဒေ၀ါစ – “လေဘယ်ာဟံ, ဘေႏၲ, ဘဂ၀ေတာ သႏၲိေက ပဗၺဇံ လေဘယ်ံ ဥပသမၸဒ” ႏၲိ။

ထို႔ေနာက္ အသွ်င္အညာသိေကာ႑ညသည္ တရားသို႔ ျမင္ၿပီး, ေရာက္ၿပီး, သိၿပီး, သက္၀င္ၿပီးျဖစ္၍၊ (သို႔ေလာ သို႔ေလာ)ယံုမွားျခင္းကို လြန္ေျမာက္ၿပီးျဖစ္၍၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာ၌ ရဲရင့္ျခင္းသို႔ေရာက္ၿပီး၍၊ ဘုရားမွတစ္ပါး ကိုးစားထိုက္သူ မရွိသည္ျဖစ္၍ “အသွ်င္ဘုရား… ကၽြႏု္ပ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားထံတြင္ ရဟန္းအျဖစ္ကို ရလိုပါသည္” ဟုေလ်ာက္ထား၏။

“ဧဟိ ဘိကၡဴ” တိ ဘဂ၀ါ အေ၀ါစ “သြာကၡေတာ ဓေမၼာ, စရ ျဗဟၼစရိယံ သမၼာ ဒုကၡႆ အႏၲကိရိယာယာ” တိ။ သာ၀ တႆ အာယသၼေတာ ဥပသမၸဒါ အေဟာသီတိ။

“ရဟန္း လာေလာ့ (ဧဟိ ဘိကၡဴ) … တရားကုိ ေကာင္းစြာေဟာအပ္ၿပီ၊ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးကိုျပဳျခင္းငွါ ျမတ္ေသာအက်င့္ကို ေကာင္းစြာက်င့္ေလာ့” ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ထိုစကားျဖင့္ပင္ အသွ်င္ေကာ႑ညသည္ ပၪၥင္းအျဖစ္ (ဥပသမၸဒါ) အျဖစ္သို႔ေရာက္ေလသည္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s